De producten van het Zwitserse merk Nagra Audio hebben een wereldwijde topreputatie en staan bekend voor hun voortreffelijke kwaliteit en betrouwbaarheid. Ze hebben dan ook enkele benijdenswaardige prijzen in hun trofeekast staan. Ook hun Nagra 300i stereo-push-pull geïntegreerde buizenversterker lost de verwachtingen ruimschoots in.
 

High end audio

Het Zwitserse Nagra Audio maakt deel uit van de Nagra-Kudelski Group en is zowel ontwerper, bouwer als marketeer van een hele reeks draagbare audioapparatuur. Nagra Audio is ook actief in de wereld van security, maar het toestel dat we vandaag bespreken situeert zich in hun audiofiele High End-segment.

Vorig jaar publiceerde AV2D een recensie van Nagra en daarvan herinner ik mij de volgende hoogtepunten uit het interview met Matthieu Latour (Sales and Marketing manager):

• Uitgebreide aandacht voor de bouwkwaliteit, zonder compromissen
• Geluid dat zeer natuurlijk klinkt en dat je niet kan vergelijken met een ander merk
• Het natuurlijke geluid van de muziek zelf
• Het geluid klinkt transparant en neutraal, zonder té klinisch te zijn

Met dit in het achterhoofd heb ik hun nieuwe boreling, de Nagra 300i stereo-push-pull geïntegreerde buizenversterker, op mijn bestaande installatie aangesloten. Deze klasse A-versterker heeft 4 push/pull direct verhitte buizen (300B) en levert 20 watt RMS per kanaal aan 8 ohm. Hij heeft een bandbreedte van 14 Hz tot 56 kHz, +0/-3 dB. De afmetingen zijn 277 x 275 x 232 mm met een gewicht van 14 kg, zonder de VFS onderplaat die ook nog eens 2,5 kg weegt.

De versterker werd geleverd in een neutrale doos, zonder de bijpassende absorberende onderplaat uit vol aluminium, zonder beschermplexi’s om rond de buizen te plaatsen (een bescherming voor zowel de buis als een toevallige passant) én zonder afstandsbediening. Heb ik deze zaken gemist? Helemaal niet, de gestripte versie heeft mij meer dan bekoord en onmiddellijk mijn aandacht getrokken. De genummerde 300B’s zijn wel apart en heel goed verpakt, ze op hun plaats steken was al een ervaring op zich.
 

Looks

Nadat alles uitgepakt klaar stond voor gebruik, heb ik eerst even gelet op de looks. Er naast kijken kan je nog, want breed is hij niet, maar erover kijken is uitgesloten.
Met zijn vier imposante buizen, mooi geplaatst naast en rond de centrale console en met zijn heel fraaie afdekplaat trekt hij onmiddellijk de aandacht.
Met zijn vier imposante buizen, mooi geplaatst naast en rond de centrale console en met zijn heel fraaie afdekplaat trekt hij onmiddellijk de aandacht. Het apparaat deed mij zelfs denken aan de fabrieken die Pink Floyd inspireerden voor de hoes van ‘Animals’. Onder deze bovenbouw vind je de gekende sobere frontplaat uit het huis, simpel, soms zelfs wat simplistisch, maar wel superefficiënt. Links, net naast zijn eigen lichtschakelaar, vinden we de typische Nagra-modulemeter. Deze wordt geflankeerd door de level-, volume- en balanceknoppen, met daarnaast de input-keuzeknop en de on/mute/off-schakelaar. Aan de achterkant vinden we de gebruikelijke aansluitingen (3 x RCA en 1 x XLR), waar de eerste drie een gevoeligheid van 2 V rms hebben tegenover 4.1 V rms voor de XLR. Schuin boven de stroomingang (met een on/off-stand) kan je kiezen tussen 4, 8 of 16 ohm, in functie van de aangesloten luidsprekers.
 

Loepzuiver en ontroerend

Ik heb hoofdzakelijk de combinatie met mijn Kuzma Stabi S-platenspeler getest en, in tegenstelling tot de in hetzelfde huis gemaakte en veelbelovende Nagra VPS & BPS phonoversterkers, heb ik het heel basic gehouden met de pre-amp uit de Clearaudio-stal. De gebruikte speakers waren Nikita-monitoren van het Franse Davis, verbonden door 3 meter lange luidsprekerkabels, Blue Heaven van Nordost. Stekker in de Furitech en het luisteren kon beginnen.

Op vinyl zijn zowel Eva Cassedy, Sarah K, Diana Krall, Jennifer Warnes, Holly Cole, Lou Reed, Jonathan Richman als Amy Winehouse, samen met nog een tiental andere artiesten de revue gepasseerd. Kort samengevat kan ik zeggen dat mijn opgewekte verwachtingen bevestigd werden. Ik hoor wat ik wil horen, niet onbelangrijk wanneer je je vrije tijd met het beluisteren van muziek wil opvullen.

De LP ‘The Sailor Not The Sea’ van Ozark Henry toont aan dat de versterker waar maakt wat de ontwerpers met hem voor ogen hadden: transparant, natuurlijk geluid van de muziek zelf… Ik kan de muzikanten bijna voelen, wat moet dat geven als er nog eens een BPS, of beter nog een VPS van eigen huis, tussen zit?

Ze hielden mij uit mijn slaap en spoorden me aan om plaat na plaat op elkaar te laten volgen. Unforgettable? In mijn geval wel, en dat niet alleen door zijn prestaties, want de looks mogen er ook zijn. De nieuwe van Hooverphonic bevestigt waar Ozark Henry mij al van liet proeven. Hun eerste nummer ‘Angel Never Dies’ raakt onmiddellijk de juiste snaar, waardoor ik de hele kant van de LP laat uitspelen. Wederom die rust, maar tegelijkertijd de aanwezigheid van de instrumenten en de goed omlijnde zang van het nieuwe boegbeeld Noémie Wolfs. Deze elementen dragen bij tot een luistersessie die nooit verveelt en die je naar een volgende plaat doet grijpen.

De volgende plaat beantwoordt de vraag: “Kan deze Nagra ook rocken?” Het helblauwe vinyl van Triggerfinger onder de KC-1 MC-cel van Kuzma maakt snel duidelijk van wel. Deze heren staan strak in het pak op hun hoes en die strakheid laten ze ook uit de speakers knallen. ‘My Baby Got a Gun’ op kant 2 vraagt om een goeie draai aan de volumeknop, maar dan nog blijft de klank loepzuiver.

Afsluiten doe ik met iets heel anders, namelijk ‘Unforgettable’ van Nat King Cole, een opname van EMI uit 1961. Deze plaat is gezien de leeftijd van het vinyl en de opnamemogelijkheden en -technieken van de vroege jaren ’60 niet echt vergelijkbaar met de vorige, maar toch een pareltje om te laten spelen als afsluiter van mijn test. Detail en bas zijn net genoeg aanwezig, hoog en midden zijn mooi in balans.
 

Conclusie

De Nagra 300i stereo-push-pull geïntegreerde buizenversterker slaagt met glans en doet waar hij voor gemaakt is: het geluid zo neerzetten dat het eerlijk, zuiver en realistisch klinkt en uitnodigt om te blijven luisteren. En dat is nu net wat die buisjes in mijn luisterruimte deden. Ze hielden mij uit mijn slaap en spoorden me aan om plaat na plaat op elkaar te laten volgen. Unforgettable? In mijn geval wel, en dat niet alleen door zijn prestaties, want de looks mogen er ook zijn.

Review: AV2D – Rudy de Vos